12 juni 2020 👦- Sander

by

Voor mij begon het huwelijksgebeuren al de dag ervoor. Mijn getuige, Mathijs, had namelijk vrij genomen om me (toch) een soort vrijgezellen te geven (de 'echte' was verplaatst wegens corona). We gingen samen een burger eten s'middags en daarna was het tijd voor mijn sugardate met Sisi. Als je je even verslikt in je drankje, zeer verstaanbaar! Het is echter een soort suikerwax behandeling bij de schoonheidsspecialiste voor mijn wenkbrauwen - geen paniek. Shana had dat geregeld voor me toen ze zelf ging. 

Niet dat ik een keus had, maar ik sta wel open voor iets nieuws. Na wat gewax, gepluk en smalltalk over intieme ontharingen haalden we de kindjes op van school/crèche. Bij de crèche hadden ze een slinger gemaakt en een fotoshoot gehouden voor onze trouw. Dat had ik niet verwacht (het was namelijk al geknutsel voor vaderdag - en moederdag, gemist door corona en inbe4 geklaag van jaloerse mama's - ook). Leuk dat iedereen er zo mee bezig is!

We voerden de kindjes naar mijn papa en mama. Zo hadden we (lees: Shana) de handen vrij de avond en ochtend voor de trouw. Papa versprak zich wel al even over een poolavond als vervanging voor de vrijgezellen. Mama deed nog alsof ze van niets wist maar het kwaad was natuurlijk al geschied... Ik dacht er niet verder over na en was vastbesloten hoe dan ook te genieten. We reden naar huis en ik nam afscheid van Shana. Tijd om met de fiets weer richting Mathijs te vertrekken!

Daar zat de sfeer meteen goed. We vertrokken richting het poolcafé en daar zag ik mijn broer Bert en Dirk, een goede gezamelijke vriend, net uit de auto stappen. Na maanden hun niet gezien te hebben was ik echt wel blij dat ze tijd gemaakt hebben om daar te zijn! Ze hadden een NSFW plakaat mee dat Bert gemaakt had op zijn CNC-machine, en waar de schoonzus enkele woorden op geschreven had. We speelden enkele spelletjes pool (naar gewoonte bakte ik er niet bijster veel van). Jammer genoeg moesten Bert en Dirk er veel te gauw weer vandoor, maar niet veel later sloot het café anyway. Na nog wat drank, een pizza (dat mis je wel met niet meer in Gent te wonen, delivery) en spelletjes in Mathijs zijn flat crashte ik (zoals gepland) op de zetel.

De volgende dag werd ik al vroeg gewekt door het 'kind naar school'-alarm dat je natuurlijk vergeet af te zetten. Ik liet Shana even weten dat ik leefde zodat ze haar niet de hele morgen zorgen ging maken en probeerde me zo goed en kwaad mogelijk minder mottig te voelen. Mathijs, de absolute held, ging naar de bakker en zette thee en een Dafalgan. Even later was het tijd voor de kapster. Ik was in elk geval blij dat ik mijn pak haar ging kwijtspelen.

Mijn kapster is Jitske van kapsalon Wakko. Een heel sympathieke vrouw, ook al is ze ondertussen een halve BV. Zoals gewoonlijk praatten we wat en in no-time zag ik er ongelofelijk deftig uit. Of tenminste dan toch mijn kapsel. Terug bij Mathijs trokken we onze kostuums aan (Mathijs had nog tijd voor een strijkje) en fatsoeneerde hij mijn strikje. Na wat gepruts met zijn das was het echt tijd om te vertrekken! Ik was benieuwd om Shana en de familie te zien, maar had nog geen stress. Ik was echt blij wat mijn beste vriend, ondertussen al een half leven lang, voor me had gedaan. We haalden even het bruidsboeketje op (ondertussen kregen we al een zenuwachtig telefoontje van de aanstaande bruid) en vervolgens stond ik te glunderen op de parking van het stadhuis. De familie was er al en de kindjes ook. Ze gunnen me geen rust en toch ben je al blij als je ze terugziet na amper een halve dag! Zo hoort het dan denkik :)

De familie zag er in elk geval tiptop uit! Ze deden Jaimie nog zijn kostuumpje aan - mijn ouders, oud en wijs als ze zijn, had dat nog uitgelaten tijdens de autorit. Ik liep naar voor omdat ik dacht dat Shana daar ging toekomen, maar daar stonden 'enkel' de schoonouders en een paar collega's. Heel sympathiek dat ze tijd maakten om te komen, maar ik had het wel verwacht. Het voordeel van een klein bedrijf is dat de werknemers goed samenplakken :)

Toen begon een roes die niet gauw zou eindigen. Ik zag Johanna haar auto opdraaien en dacht dat Shana er in ging zitten, maar helaas. De fotografe kwam en vertelde me dat ik omgedraaid moest wachten op Shana, zodat ze mijn gezicht toen ik haar zag konden vastleggen... Daar stond ik dan, terwijl de familie en vrienden onzinnige opmerkingen riepen... Dat moment is toch een heel speciaal gevoel, intens verlangen en spanning ineen. Ik voelde al mijn tranen opkomen en probeerde ze wat te verbijten. Ik zag een witte schim in de reflectie naderen en hoorde Shana's zenuwachtig geadem achter me (haar neus zat wat verstopt) ... Het moment suprême was daar!

Ik voelde een tik op mijn schouders en draaide me om. Daar stond ze te stralen! Ik moet al bijna opnieuw wenen als ik er aan denk... Ik stamelde wat en gaf haar een zoen en een knuffel, en het bruidsboeketje. We draaiden ons naar de ingang en vervolgens begon een licht onwerkelijke ceremonie. Ze hadden wegens corona de bankjes voor de gasten gezet als voor een examen, dus ieder koppel/gezinnetje/persoon zat aan een bankje apart. Na het aframmelen van wat wetteksten slaagde de assistente erin om het verkeerde blad en boekje mee te hebben en begon ze dus verkeerde namen voor te lezen. Gelukkig kon de burgemeester - wel sympathiek van hem dat hij zelf kwam trouwens - de boel rechthouden. Maar toen waren ze de ringen nog vergeten! Mochten we de arme man nog even terughalen.

Bij de felicitaties van de familie scheurde ik natuurlijk mijn broek bij het oppakken van Jaimie. Uit lichte schaamte en stress wou ik zo vlug mogelijk naar huis om iets anders aan te doen - ik vrees dat ik niet zoveel babbelde als zou moeten. Gelukkig kon de schoonzus de broek vlug naaien waardoor ik met dezelfde outfit op de trouwfoto's kon gaan staan. We verlieten vlug onze eigen receptie (ik had zelfs niks gegeten en amper gedronken) om bij het Kasteel van Laarne foto's te nemen. Een zeer mooie locatie en een zeer vriendelijke dame die ons rondleidde.

De fotografen deden goed werk, maar een fotoshoot is toch mijn ding niet. Daar merkte ik echter niks van, ik was heel blij dat ik wat met Shana mocht poseren. Eindelijk waren we (relatief) alleen tezamen! We keerden een kleine 2 uur later terug. Veel gasten waren al vertrokken of stonden op het punt om te vertrekken. Vond ik wat jammer, maar gelukkig zie je familie altijd wel vlug weer. De getuigen bleven het langst, en we zaten op ons nieuw terras rustig te babbelen. We waren allemaal doodop! Na een uurtje rust de kinderen in bed steken gaven we elkaar onze trouwcadeautjes. Geen idee of het een ding is, maar we hadden allebei iets voor elkaar gekocht dat we al lang wouden hebben.

Ik kreeg een tablet, en ik gaf Shana een kleine Ultrabook. Die wou ze al even hebben sinds ze haar vorige laptop verkocht. Onze nicht Sarah was zo vriendelijk om aan te bieden om te babysitten. Wij hadden namelijk nog een afspraak... Het restaurant van het Kasteel van Laarne!

 

 

 

 

Het was duidelijk een restaurant waar je gaat voor de smaak, en na een stuk of 6 fantastisch lekkere gangen waarin we eindelijk rustig konden babbelen was het vooral duidelijk dat we beiden doodmoe waren. We gingen weer naar huis en na enkele fijne momenten nog vielen we doodop in slaap.

❤️

Comments