12 juni 2020 ❤️ - Shana

by

Vandaag was het zover, de dag waar we al even naar uitkeken! Sander was gisteren bij zijn getuige gaan slapen, dus we zouden elkaar pas terug zien aan het gemeentehuis vandaag. Het zou zonder twijfel een onvergetelijke dag worden, ondanks dat het in andere omstandigheden zou zijn dan we hadden gepland. Wat we wel mee hadden, was het weer! De zon scheen en het was aangenaam warm.  

Ik was vroeg op, want ik moest nog wat afwas doen en me opfrissen tegen dat Lauren kwam voor haar en make-up. Vandaag kwam Lauren aan huis. Ik moet zeggen ik had nog geen stress. 

Lauren kwam aan en pakte al haar materiaal uit, ondertussen babbelden we even. We moesten wat wachten op mijn getuige, want zij zou eerst onder handen genomen worden. Terwijl Lauren de make-up en haar deed, kwam de fotograaf ook aan. Johanna haar haar werd uiteindelijk half opgestoken en de make-up werd ook natuurlijk gehouden.  Daarna was het mijn beurt, de tijd begon in te korten. Ik had nog steeds geen stress, maar begon enorm uit te kijken om Sander te zien! 

Lauren zorgde er voor dat ik me comfortabel voelde, keek goed of alles wel goed aangebracht werd, zodat ik er weer top zou uitzien. De  fotografen namen ondertussen ook foto's. Ik moet wel toegeven dat ik me wat oncomfortabel voelde bij het nemen van de foto's eerst. Toen kwam Lauren met de spiegel om het resultaat van de make-up te tonen, als je dacht dat de proef al goed was, dit vond ik NOG beter! Het was echt weer héél goed gedaan. Dan was het de beurt om mijn haar op te steken. Ik had het opgestoken kapsel in mijn hoofd van de proef. Toen ze klaar was, was het bijna tijd om me om te kleden! Eerst nog het resultaat van mijn haar. Het was anders dan de proef, maar het was echt prachtig! Ze had zichzelf zeker overtroffen en zeker mijn verwachtingen! 

Het was tijd om mijn kleed aan te doen, het begon nu echt dichtbij te komen, maar ik keer er wel naar uit! Ondertussen ging mijn telefoon, het was de floriste. Ze belde om te vragen wanneer Sander om het bruidsboeket zou  komen, dat hij nog niet was langs geweest. Dus toch maar even Sander bellen, zodat ik de floriste iets kon laten weten. Natuurlijk nam Sander zijn telefoon niet op. Dan maar zijn getuige proberen. Die nam gelukkig op, het was druk op de hoofdbaan maar ze waren onderweg. Dan nog mijn juwelen aandoen en mijn schoenen en we waren 'ready to go'. Bij Lauren haar lipgloss en gezichtspoeder zat nog een kaartje met een lieve tekst op. Dus mensen voor haar en make-up, kijk zeker bij Lauren of ze nog een plaatsje heeft! Ik ga volgend jaar op het feest alvast terug bij haar langs om mij opnieuw te laten opmaken. Want aan de persoon die je haar en make-up doet heb je eigenlijk enorm veel steun, en dat is de persoon die je dag maakt. Want hoe je er uit ziet die dag, hoe je het ook draait of keert, dat blijft belangrijk!

 De tijd was aangebroken om te vertrekken, ik ging met de fotografen mee in de auto, want zij zouden kijken hoe Sander stond en zodat hij mij niet zag aankomen. Ze hadden Sander met zijn gezicht richting gemeentehuis geplaatst zodat hij me niet zag aankomen. Het moment dat ik wat stress begon te krijgen, was toen de fotograaf de wagen parkeerde aan het gemeentehuis en zei 'blijf nog even in de wagen, wij gaan vlug even op verkenning en Sander goeiemiddag zeggen'. Daar zat ik dan in de auto... 

Daar kwamen ze , met wat kleine instructies zoals niet te snel gaan zodat we foto's kunnen nemen, geen vluchtige kussen want ze wouden alles vastleggen. Alsook als je wil wenen, laat je gaan. Ik had hen al vermeld dat Sander de gevoelige van de twee was en als er een traantje ging vallen, dat dit bij hem zou gebeuren. 

Ik stapte uit, en ging richting gemeentehuis, de stress verdween van zodra ik de familie en de kindjes zag staan. De kindjes hadden die nacht bij de schoonouders gelogeerd zodat wij in de morgen op ons gemak zouden zijn. In de verte zag ik Sander met zijn rug gedraaid naar mij. Jaimie, mijn oudste zoontje was blij dat mama passeerde en riep 'mama mooie prinses, zoentje'. Dus daar maakte ik wel een tussenstop vooraleer naar Sander te gaan.  Daarna liep ik verder tot ik achter Sander stond, het eerste wat opviel was dat zijn 'coronahaar' verdwenen was, hoera! 

Nu was dus het moment dat hij mij écht voor de allereerste keer zou zijn met alles er op en eraan. Ik gaf Sander een tik op zijn schouder zodat hij zou omdraaien. De eerste blik in zijn ogen, dat zullen ze niet op camera kunnen vastleggen hebben, en toch kwam er bij hem een traantje pinken. Ik had Sander zijn kostuum dus al gezien, maar ook niet het totaalplaatje met hemd, haar, schoenen.. Maar wat ik zag was goed! Na enkele blikken te wisselen, gaven we elkaar een knuffel en een kus en kwamen we weer tot onze 'positieven'. Dan konden we binnen voor de wettelijke trouw. 

De wettelijke trouw duurt normaal niet lang, dat is nog een krabbeltje zetten, iets wat men voorleest en gedaan. Behalve als je in Melle trouwt. Het eerste gedeelte verliep vlot, tot men de wet aan het voorlezen was, men moest op een gegeven moment onze naam met geboortedatum lezen, maar daar werd een totaal andere naam met geboortedatums voor gelezen. Wij hadden het in eerste instantie nog niet door, wij dachten dat zijn de personen van die wet. De burgemeester onderbrak zijn collega en zei' ik denk dat we over het verkeerde paar bezig zijn..'.  De collega had volledige paniek op haar gezicht. Ze had het verkeerde papier, ook het huwelijksboekje was verkeerd voorbereid.. De burgemeester hield het er gelukkig luchtig bij, en liet dit toen meteen in orde maken. Toen waren we dus getrouwd! Maar waren ze in de plechtigheid ook de trouwringen vergeten, mochten we de burgemeester nog even terugroepen. Het kon ook niet anders dan dat dit enkel bij ons gebeurde. Onze trouwplechtigheid zal bij de aanwezigen zeker bijblijven, én ons ook! 

Daarna deden we een praatje met iedereen die aanwezig was, en vertrokken we richting huis, waar we een kleine receptie hadden gepland. In de tuin maakten we nog wat leuke foto's. De fotografen gaven leuke ideeën voor de foto's. Daarna lieten we de gasten alleen om onze trouwfoto's te gaan nemen. We gingen hiervoor naar het Kasteel van Laarne. We hadden de binnenkant nog niet gezien, dus dit was voor ons een verassing. De fotografen hadden hier ook nog geen foto's genomen, dus voor hen ook een nieuwe locatie. De fotografen waren man en vrouw, op sommige momenten kon dit tot grappige conversaties leiden, wat ik dan weer een leuke afleiding vond. 

We namen foto's binnen in het kasteel en op de erekoer van het kasteel. Ze namen zeker hun tijd om foto's te nemen zodat er een goed shot tussen zat. Foto's nemen is niet zo mijn ding, dus het was wat oncomfortabel in het begin, maar door de fotograaf, die constant tegen je bezig is, maakte het dit aangenaam. 

Na een 1u30 zat het er op de foto's waren genomen! We zijn ontzettend benieuwd naar het resultaat van de foto's. Maar we zijn er zeker van dat dit dik in orde zal zijn. Wie overweegt een fotograaf te nemen, twijfel zeker niet om hen te contacteren! Echte toppers! 

Daarna zaten we nog wat in de tuin en babbelden we wat. Jaimie wou persé dat ik een kroontje opzette want ja mama was prinses... 

Voor de avond had ik een ander kleed aangetrokken, want we gingen nog op restaurant met twee gaan eten. Daar hebben we uitgebreid gegeten én het was lekker. We aten bij het Kasteel van Laarne. 

Nadien waren we toch blij dat we thuis waren en dat we ons bed in konden kruipen. Moe maar tevreden hoe de dag was verlopen, ook al was het niet zoals we planden..

Special thanks to AC-fotografie & Beauty artist Lauren Bracke om deze dag vast te leggen en me er stralend te doen uitzien!

 

 

Comments