Geboorte Jaimie

by

Op 13 juni 2016 kwamen we te weten dat we zwanger waren. We waren verrast, maar blij. Het goede nieuws vertelden we eerst aan de broer van Sander, Karel. Karel was ook de persoon die we als peter vroegen voor Jaimie. Jaimie was uitgerekend voor rond 8 febrauri. 

We gingen altijd nauwkeurig naar de afspraken bij de gynaecoloog. Jaimie lag in stuitligging dus het ging sowieso een keizersnede worden. We hadden bij de gynaecoloog ook al een datum vastgeprikt om de keizersnede te laten doorgaan, dat was begin februari. We wouden nog persé februari omdat er in de familie al veel neefjes en nichtjes in januari jarig zijn. 

Nu de dag voor dat ik 37 weken ver was, moest ik opnieuw op controle. Ik had wat klachten zoals hoofdpijn of draaierig zijn en opgezwollen benen en voeten, maar verder niets. Op de echo bewoog hij goed, dus dat was al in orde, grote opluchting uiteraard! Daarna namen ze zoals gewoonlijk mijn bloeddruk en bekeken ze mijn gewicht.  Bloeddruk viel hoog uit, en er werd besloten dat ik een halfuurtje aan de monitor moest liggen, want dit kon ook een momentopname zijn volgens gynaecoloog van de stress. Ondertussen moest ik ook nog in een potje plassen om te controleren op eiwitten. Sander was werken en was deze controle dus niet mee. 

Na dat halfuurtje aan de monitor, riep de gynaecoloog mij nogmaals tot bij haar. Ik dacht toen al, oei er klopt iets niet. Uit de urinetest was gebleken dat de eiwitten te hoog waren en dat ik aan zwangerschapsvergiftiging leed. Doordat ik diabetes had wou de gynaecoloog geen risico nemen en moest ik in het ziekenhuis blijven. Ze zei toen, ja het kan nog een week duren voordat we de keizersnede uitvoeren, we brengen je nu naar een kamer en laten je wat weten straks, we gaan in overleg.  Ik ging Sander pas bellen als ik meer wist, dus ik wachtte tot de gynaecoloog terugkwam. 

'Ja mevrouw, we zullen de keizersnede morgenvroeg uitvoeren.' Slik.. Totaal nog geen valies gemaakt, nu helemaal in stress. Wat zou dat allemaal inhouden, hoe zou het verlopen.. Toen belde ik naar Sander, ik zei je hoeft nog niet te komen je kan hier toch niets doen, kom deze avond dan maar af. Ik denk nog geen uur later, kwam Sander toe in het ziekenhuis, ook vol stress. Wat denk ik ook wel normaal is bij een eerste kindje. Sander moest de dag erop om 7.00 in het ziekenhuis zijn, ik had hem al de instructies voor de valies en alles wat hij mee moest brengen gegeven. 

De volgende morgen kwam Sander stipt op tijd aan, en was ik exact 37 weken. We werden naar de verloskamer gebracht waar ik een schortje moest aantrekken en Sander een ganse outfit ter bescherming. Maar wat gepland was liep helemaal uit.. Er kwam nog een spoedkeizersnede tussen waardoor we maar tegen rond 9.00 naar het operatiekwartier mochten, al vol van de zenuwen, bleven we wachten in het OK. De anesthesist was nergens te bekennen, en ze moesten die nog opbellen. Ondertussen gingen ze mij klaarmaken en mij aan de sensors hangen. Mocht je nog niet genoeg stress hebben, die apparaten gaven telkens een pieptoon dat ze mijn hartslag niet vonden. Ook mijn suiker moest constant in de gaten gehouden worden. 

Uiteindelijk kwam de anesthesist voor de ruggenprik te geven, je kan er wel wat van voelen, geen schrik hebben. Ik had er niets van gevoeld om eerlijk te zijn, misschien door de stress, ik was ook constant aan het beven. Mijn benen werden enorm zwaar en ik moest op de tafel voor de keizersnede. Niet veel later na het snijden om 11.55 werd Jaimie geboren, die moest meteen mee naar de ruimte ernaast om wat te wassen en papa mocht mee. Ondertussen waren ze mijn aan het oplappen. Daarna kwamen ze terug en vroegen ze zijn naam. En toen zeiden ze : 'mama, Jaimie is geboren om 5 voor 12 en meet 51 cm en weegt 4015 gram.' Mijn eerste reactie was hoeveel weegt hij? Bij de schatting hadden ze 3,6 kg gezegd, was dat er even naast. 

Toen mocht ik Jaimie vasthouden, moest ik toch een traantje laten. Blijdschap was van korte duur want Jaimie moest mee naar neonatologie om zijn suiker in het oog te houden. Als alles in orde was mocht hij de volgende dag op de kamer komen. 

Maar je raadt het al, dat was niet zo. Jaimie heeft uiteindelijk 12 dagen op neonatologie gelegen. De reden hiervoor was dat hij niet wou drinken en dus met een sonde drinken kreeg. Op de duur zei men probeer met rechtstreeks aan de borst drinken te geven. En van het ene moment op het andere dronk Jaimie en bleef zijn suiker stabiel. Jaimie mocht kort daarna mee naar huis, gelukkig! 

Comments